وانگهم در داد جامی کز فروغش بر فلک    زهره در رقص آمد و بربط زنان میگفت نوش

یاد بچگی هام افتادم زمانی که 5 سالم بیشتر نبود . زمانی که چند ماه توی بیمارستان بستری شدم.
انشاءالله پای هیچ بنی بشری به بیمارستان باز نشه.تمام بدنم بجز سر و دستام توی گچ بود.
دو سه بار رفتم اتاق عمل و از اونجایی که هیچوقت از کنار پدر و مادرم تکون نمیخوردم از شدت ترس، جیغ و فریاد راه مینداختم . طوری شده بود که هروقت پزشکی رو میدیدم که لباس سبز پوشیده شروع میکردم به گریه کردن . هنوزم از رنگ سبز خوشم نمیاد و احتمال قوی ناشی از همون زماناست. به نظرم برای اتاق عمل رنگ آبی کمرنگ خیلی بهتره . مثل مجموعه پرستاران.
مامانم میگه چون نمی تونستی حرکت کنی و تمام بدنت توی گچ بود خیلی کلافه بودی خصوصا وقتی بچه های هم سن و سالتو میدیدی که دارن بازی میکنن. حسابی میزد به سرت . شروع به گریه کردن میکردی و از روی عصبانیت با مداد دیوار اتاقتو خط خطی میکردی .
بنده خدا مامانم چقدر غصه میخورد . خیلی میترسید از اینکه یگانه فرزندش سلامتی کاملشو بدست نیاره . که خدا رو شکر مشکلی پیش نیومد.
یه پرستار مهربونی بود که شبا میومد تو اتاقم و برای مامانم درد دل میکرد . تا اونجا که یادمه تو زندگیش خیلی مشکل داشت . خدا کنه هرجا که هست شاد باشه .
یه پرستار مهربون دیگه هم بود که هر وقت میومد بهم سر بزنه کلی باهام خوش و بش میکرد .همیشه بهش میگفتم منو ستاره صدا کن . من این اسمو خیلی دوست دارم .اونم ستاره صدام میکرد.
یادمه در دوران کودکی شبا میرفتم بیرون به آسمون نگاه میکردم تا بلکه یه شهاب ببینم و آرزو کنم . اتفاقا بعضی وقتا هم میدیدم و فوری یه آرزو میکردم .
الانم هر وقت شبا میریم خارج شهر جایی که آسمون صاف صافه به آسمون خیره میشمو ستاره ها رو نگاه میکنم . عاشق چشمک زدن ستاره هام.
اما خیلی وقته که شهابی ندیدم . اگه کسی دید به جای منم آرزو کنه!؟

پ.ن1: خدایا من از پدر و مادرم راضی ام تو هم ازشون راضی باش و  قلبشون رو از من راضی کن.خدایا عمر بسیار طولانی و باعزت به این دو عزیزترینم عنایت کن .
مامان بابا خیلی دوستون دارم.
پ.ن2: فصل فصل سرماخوردگیه بشدت مواظب خودتون باشین . تو فصل سرما از این شربت گرمی که میگم استفاده کنید خصوصا موقعی که سرماخوردین .
و اما طرز تهیه : آب گرم به مقدار کافی - عسل به مقدار کافی - آبلیمو به مقدار کافی .
ضمنا خوردن شیر - آب هویج و سیب - هرگز نشه فراموش .بالاخص برای کسانی که در فصل سرما مشکلات تنفسی پیدا میکنن.

پ.ن۳: حالا اینکه پ.ن 1 و 2  چه ربطی به هم داشتن ؟ الله اعلم....

بی معرفت مباش که در من یزید عشق        اهل نظر معامله با آشنا کنند

خیلی وقتا از خودم پرسیدم که وظیفه من تو این دنیا چیه ؟
خیلیا ازم پرسیدن شقایق چرا زندگی کنیم ؟
که خیلی از این خیلیا آدمایی بودن که از لحاظ مالی و فرهنگی و موقعیت اجتماعی دارای مقام و منزلت ویژه ای بودن .
یادتونه تو پست قبلی بهتون گفتم مشکل آدما مشکلاتشون نیست .
تو لاگ قبلی گفتم مشکل آدما نحوه تفکر و عدم انعطاف پذیری اونهاست .
اینجا میخوام بازترش کنم.
میخوام بگم مشکل آدما اینه که فقط منتظرن ببینن زندگی براشون چی پیش میاره . تا بعد زانوی غم بغل کنن و بگن لعنت به این روزگار .لعنت به این شانس . بشکنه این دست که نمک نداره !!!
در واقع اصلا به این فکر نمیکنن که هر آدمی که خلق میشه باید بگرده ببینه تو این دنیا چه وظیفه ای به عهده بگیره .
حالا میرسیم به اینکه اصلا وظیفه چه تعریفی داره ؟
شاید بهترین تعبیری که تا حالا دیدم تعبیر پائلو کوئیلو باشه که میگه :
تحقق افسانه شخصی یگانه وظیفه آدمیان است.
افسانه شخصی ؟
آره افسانه شخصی. برای پیدا کردن افسانه شخصیِ خودت لازمه که اول خودتو اطرافیانتو دنیای اطرافتو بهتر بشناسی . لازمه بدونی که در کل چطور آدمی هستی وبعد که فهمیدی ببینی دوست داری چطور آدمی باشی . پس برو به اعماق وجودت ببین افسانه شخصی زندگی تو چیه ؟ ببین تو زندگی دوست داری به کجاها برسی ؟ حتی ببین دوست داری آدمایی که سر راهت قرار میگیرن چطوری باشن .
من فکر میکنم متاسفانه بزرگترین مشکل آدما اینه که حوصله فکر کردن و تغییر کردن رو ندارن .دوست دارن آدما اونا رو همونطوری که هستن بپذیرن . در صورتی که این درست نیست .
لازمه که ما آدمای دور و برمون رو همونطور که هستن بپذیریم و به قول خلیل جبران خلیل متوقع نباشیم که مردم دنیا مطابق میل ما رفتار کنن . اما این در رابطه با خودمون صدق نمیکنه یعنی ما نباید خودمون رو هرطور که هستیم بپذیریم . البته منظور من همون ویژگیهای روحیه نه ظاهری مثل قیافه و ....
مثلا اگه فردی یه پدر عصبی داشته باشه نباید مرتب ایراد بگیره و به زمین و زمان فحش بده که چرا پدر من اینطوریه ؟ ولی اگه خودمون یه شخص عصبی بودیم نباید همینطوری خودمونو بپذیریم باید بدنبال تغییر خودمون باشیم .
بعد که افسانه شخصی خودمونو پیدا کردیم باید به یکسری باورها برسیم . همون باوری که توی لاگ قبلی گفتم . به قول پائلو باید به این باور برسیم که:
همه چيز تنها يك چيز است و هنگامي كه آرزوي چيزي را داري ، سراسر كيهان همدست مي شود تا بتواني اين آرزو را تحقق ببخشي .
( و من بارها و بارها خودم این تجربه رو داشتم ..قضیه لیلا تو پ.ن2 گویای همین مطلبه )

پ.ن1: دوستی دارم که زود عصبانی میشه . سر هر مسئله کوچکی کلی جر و بحث راه میندازه .اولا منم زود کنترل خودمو از دست میدادمو مرتب بهش غر میزدم که چرا تو اینقدر زود عصبانی میشی . اعصاب منم با این اخلاقت میریزی بهم . واقعا این رفتارش گریه دار بود . ولی بعد یه مدتی نشستم با خودم فکر کردم که اخه اونکه تغییر نمیکنه پس تو تغییر کن نذار رفتار اون باعث اذیت تو بشه . تو نحوه رفتارتو باهاش عوض کن. نخواه که اون مطابق میل تو رفتار کنه . آزادش بزار . بزار هرجور راحته زندگی کنه . عصبانیت تو نه تنها اونو تغییر نمیده که باعث میشه اونم بیشتر عصبانی بشه . این بود که تا مدتها روی خودم کار کردم . سعی کردم وقتی عصبانی میشه عکس العملی از خودم نشون ندم . اولا خیلی سخت بود حتی همین الانم بعضی وقتا کم میارم ولی به مرور برام عادی شده که در مقابل عصبانیتش سکوت کنم . و حتی به مرور یاد گرفتم که بهش لبخند بزنم . و الان حتی گاهی با صدای بلند میخندم. یه وقت فکر نکنید که مسخرش میکنما نه. خنده ام به خاطر اینه که خب اخه کارش خنده داره دیگه حرفی رو که با ملایمت با صرف یه کوچولو انرژی میتونه بزنه که تازه تاثیر گزارتر هم هست به نحوی ادا میکنه که نه تنها کلی انرژی میخواد بلکه باعث جبهه گیری طرف مقابلش هم میشه . به نظرتون خنده دار نیست؟
پس میشه از اوج گریه و عصبانیت به اوج خنده و ارامش رسید .
فقط باید صبور بود . و عجله نکرد .

چه گویمت که زسوز درون چه می بینم      زاشک پرس که من نیم غماز

چند روز پیش یه مطلب نوشتم در ارتباط با لاگ قبلی اما حال هوای امروز من با اون پست یکی نبود این بودکه گذاشتمش برای یه روز دیگه. دوست دارم مطالبم مطابق با حال و هوای روحیم باشه.
اصلا نمیفهمم واقعا نمیفهمم چرا بعضی شبا اینقدر حال و هوام میریزه بهم .
چیزی شبیه جون کندن . تا حالا براتون پیش اومده؟
اين دل تنگ من و اين دود عود ؟
در شبستان، زخمه های چنگ و رود ؟
اين فضای خالی و پروازها؟
اين شب خاموش و اين آوازها؟
بالاخره همیشه هم که نمیتونی شاد باشی گاهی وقتا هم باید غم و دلتنگی رو تجربه کنی .
نمیدونم دقیقا چند ساعت شد که همینطوری توی اتاق تاریک تکیه دادم به دیوار و زانوی غم بغل کردم .اما میدونم دقیقا یه یکساعتی شد که یکریز اشک ریختم .اولش فقط یه بغض بود که بهش التماس میکردم بباره :
دلم گرفته آسمون نمیتونم گریه کنم
شکنجه میشم از خودم نمیتونم شکوه کنم
انگاری کوه غصه ها رو سینه من اومده
اخ داره باورم میشه خنده به ما نیومده
دلم گرفته آسمون از خودتم خسته ترم
تو روزگار بی کسی یه عمره که دربه درم
حتی صدای نفسم میگه که توی قفسم
من واسه آتیش زدنه یه کوله بارشم بسم
دلم گرفته آسمون یه کم منو حوصله کن
منو که از اون روزگار یه خورده کمتر گله کن
منو به بازی میگیرن عقربه های ساعتم
برگه تقویم میکنه لحظه به لحظه لعنتم
آهای زمین یه لحظه تو نفس نزن
نچرخ تا آروم بگیره یه آدم شکسته تن
مثل اینکه بالاخره :
آره بالاخره لبریز شد و کم کم تبدیل شد به هق هق گریه و....
دوستی میگفت : گاهی وقتا که آدم خیلی دلش میگیره میتونه دلیلی غیر از دلایل شخصی داشته باشه میگفت : شاید یه گوشه این دنیا ، اون دور دوراا یا شاید هم نه ! همین نزدیکیا دل کسی گرفته که تو خیلی دوسش داری یا شاید اون تو رو دوست داره یا شایدم هر دوتاتون همو دوست دارین.
آره:
با تو هستم ای مسافر
ای به جاده تن سپرده
ای که دلتنگی و غربت
تو رو به یاد من آورده*

پ.ن1: * این بیتش مال خودمه .
پ.ن2:بازم میگم بیت شعر اول هر نوشته رو حافظ برای متنم انتخاب میکنه.
 

حرفای لیلا نکات خوبی رو بهم گوشزد کرد :
اینکه هیچوقت به کسی نگم خوشبحالت که تو مثلا از لحاظ مادی مشکلی نداری چون همه آدما مشکل دارن منتها گاهی وقتا بعضیا مشکلاتشونو بروز میدن و بعضیا نمیدن .
به نظر من هر کسی تو زندگی مشکلات خودشو داره .دوستی میگفت اگه همه آدما مشکلاتشونو بیارن بذارن وسط یه میدون بعد بگن حالا بیاین خودتون انتخاب کنین که چه مشکلی داشته باشین آخرش که همه میخوان برن خونه همون مشکل خودشونو برمیدارن با خودشون میبرن .
پس اصلا مشکل ما آدما مشکلاتمون نیست !
مشکل ما آدما خودمون هستیم .مشکل ما نوع تفکر و برداشتمون از مسائل و مشکلاته . مشکل ما اینه که به جای پیدا کردن یه راه حل میشینیم غصه میخوریم ، میشینیم مشکلاتمون رو میشمریم ، میشینیم خودمونو با بقیه مقایسه میکنیم .مشکل ما اینه که انعطاف پذیر نیستیم .
اینقدر میگیم من این طوری ام من اونطوری ام و خودمونو محدود در یکسری چارچوبها میکنیم که زود میشکنیم .بهتر نیست یه کمی هم به این فکر کنیم که من باید چگونه باشم .
 مثلا وقتی با فردی اختلافی پیدا میکنیم تنها راه رو دعوا و بعد هم قطع ارتباط میدونیم .
اره خب مسلما خیلی راحته وقتی عصبانی هستی سر طرف مقابلت داد بزنی بعد هم خداحافظ
ولی این راهش نیست.خط زدن ادما دردی رو دوا نمیکنه چون وقتی چشمتو میبندیو کسی رو خط میزنی در اصل یعنی یه سرپوش روی مشکل درونی خودت گذاشتی در واقع یعنی نگاه نکردی ببینی مشکل از کجا بوده اینه که دو روز دیگه باز با فرد دیگه ای همین مشکلو پیدا میکنی.
خیلی وقتا سر این خط زدنا بهترین دوستامونو از دست میدیم و گاهی حتی نمیفهمیم که اون شخص میتونسته همون دوستی باشه که مدتها منتظرش بودیم .
یادمون باشه:
هر اتفاقی که در زندگیمون رخ میده,
هر کسی که در راه زندگیمون پدیدار میشه,
به وسیله یک نیروی الهی فقط برای ما به ارمغان فرستاده شده
, تا ما رو قوی تر, رهاتر و انسان تر کنه.
خواستی بغض کنی بغض کن، خواستی گریه کنی گریه کن، خواستی داد بزنی برو یه جای خلوت داد بزن ، خواستی دنیا رو بهم بریزی از اتاقت شروع کن کتاباتو بریز بهم لباساتو اینور و اونور پرت کن برو تو حیاط لیوانی بشقابی چیزی رو بزن بشکن ....
ولی: فرار نکن .. خودت و آدمای دور و برتو خط خطی نکن.
و نخواه که بمیری چون چوون :
زندگی ارزش تلاش و مبارزه رو داره فقط باید صبور باشی و سعی کنی شیوه حل درست مسئله رو پیدا کنی...و یادت باشه که یه نیروی الهی همیشه مواظبته .مطمئن باش اگه تلاشتو بکنی تمام کائنات تمام نیروهای الهی دست به دست هم میدن تا موفق بشی...

پ.ن1:حالا من گفتم بشکن اما نه دیگه لیوان کریستال 50 هزار تومنی مامان جونتو
گفتم دنیا رو بهم بریز اما نه اینکه بری اول اتاق باباهه رو بهم بریزی
اول اتاق خودتو بهم بریز ببین اگه از پس جمع کردنش براومدی اونموقع برو سراغ اتاق بقیه

پ.ن2:دو روز پیش که لیلا خونمون بود و بهش گفتم اگه تو واقعا از عمق وجودت بخوای و از خدا هم بخوای که فرصتای تازه و طلایی بهت بده مطمئن باش بهت میده اونروز گریه کرد گفت کار از کار گذشته دیگه فرصتی به من داده نمیشه ....گفتم تو بخواه داده میشه ....با تردید گفت شاید. ولی همینکه پاش به خونه رسید بهم زنگ زد و گفت :یه معجزه اتفاق افتاده :گفتم چی؟
گفت سمیرا خواهر کوچیکم که حسابی با هم دعوا کرده بودیم با گریه زنگ زده گفته که دلم برات تنگ شده .بیا پیشم .در صورتی که این محال بود اتفاق بیافته .هنوزم باورم نمیشه .....
گفتم :عزیزم باور کن و این باورتو حفظ کن .....و اگه این باورتو حفظ کنی مطمئن باش فرصتای دیگه هم به موقع به سراغت میان

پ.ن3:این حرفا کلی بود شاید بهتر باشه بعدا یه کم بازترش کنم .خوشحال میشم شما هم اگه نظر یا تجربه ای در این زمینه دارین بگین تا ما هم  استفاده کنیم.

بوجه مرحمت ای ساکنان صدر جلال              ز روی حافظ و این آستانه یاد آرید

بالاخره با وجود مشغله زیاد نوشتنو شروع کردم . نوشته هام سیر مشخصی نداره .
آری، آغاز، دوست داشتن است گرچه پایان راه نا پیداست من به پایان دگر نیندیشم که همین دوست داشتن زیباست!

پ.ن:بیتی که اول هر مطلب میارم فالیه که قبل پست کردن اون مطلب از دیوان حافظ میگیرم .
جالبه که بیت امروز بی ربط با اولین نوشتم درنیومد.
مثل اینکه حافظ هوامو داره .....